Van Carrión de los Condes naar Ledigos: over vertroeteling en een kalkoen in de oven.

Onze wekker gaat af om half 6. We beginnen de dag met een pakje jus, een banaan en een paar yoghurtjes en drie kwartier later verlaten we ons verblijf-voor-1-nacht. Dankzij de airco was de kamer heerlijk koel. Een verademing om weer eens een dekbed te waarderen.

Vroeger… toen de bierkratjes nog van hout waren en je dus door moest drinken om het warm te houden, was er na Carrión een afstand van 17 kilometer zonder voorzieningen. Je deed er dus goed aan voldoende water en voedsel mee te nemen, zeker als het -zoals in deze tijd van het jaar- warm kan zijn op de Meseta. De oude reisgidsen voor de Camino spreken dan ook vol ontzag over dit deel van de reis. Maar de vertroeteling op de Camino heeft toegeslagen: anno 2024 staat er een foodtruck halverwege die afstand.

Het eerste stuk lopen we nog in het donker en is de temperatuur prima voor een wandeling. Nadat we onze warming-up gedaan hebben, stappen we er lekker op los. Het is er prachtig stuk van de Meseta. De zon komt voorzichtig boven de horizon, de geuren van de velden zijn heerlijk, het is er onwerkelijk stil. Behalve natuurlijk onze voetstappen op de stoffige ondergrond. Toch heeft het hier niet lang geleden flink geregend, want in de diepere kuilen in de weg staat water. Bij de foodtruck treffen we Louisa en terwijl ik geniet van mijn espresso zien we Jing en Anna voorbij lopen. Een leuk detail over de espresso: deze werd niet geserveerd met het gebruikelijke glaasje water, maar met een klein glaasje jus. Een nieuwe ervaring.

We blijven niet te lang plakken, want we hebben een missie. Of beter gezegd, Bas heeft er eentje: hij draagt in zijn rugzak het ontbijt van Cynthia, omdat zij geen koelkast op haar kamer had. Na een kilometer of 12 krijgen we haar in het oog en krijgt zij haar food-delivery. Uiteindelijk zijn we sneller dan gedacht in Calzadilla de la Cueza, waar ik een lekkere salade naar binnen werk. Even later arriveren Jing en Anna ook. Anna vertelt dat ze veel last heeft van pijnlijke blaren. En wat helpt er nu fenomenaal tegen pijnlijke blaren? Inderdaad.. wandelwol. Ik heb altijd een flinke pluk in mijn rugzak en geef haar een stuk. Nadat ze haar sokken en schoenen weer aan heeft en ze een stukje loopt breekt er een verwonderde glimlach door op haar gezicht. Weer een blijde gebruiker van wandelwol op de Camino!

Na een tijdje gaan we weer verder en lopen we met ons viertjes de 6 kilometer tot onze eindbestemming voor vandaag. Anna stapt een stuk vlotter dan eerder vandaag: het kost haar geen moeite in het spoor van Bas en Jing te blijven. Ze vertelt dat ze pas een week voor vertrek besloot dat ze haar vakantie dit jaar niet thuis in Boedapest zou doorbrengen, maar dat ze de Camino Frances ging lopen. Haar korte voorbereiding blijkt ook uit haar uitrusting. Haar rugzak is eigenlijk veel te groot voor haar korte lijf. Omdat ze een darmziekte heeft, loopt ze met heel wat extra bagage in de vorm van voedsel.

De afstelling van haar rugzak laat te wensen over: ze draagt haar last te hoog, waardoor haar load-lifters geen enkele functie hebben. En bij de aanschaf van haar wandelstokken kreeg ze geen enkele uitleg over afstelling. Dat leidt meestal tot te korte stokken waardoor je, zeker met een zware last, last van je rug krijgt. Dat had ze dus ook. Tijdens het wandelen heb ik haar stokken op lengte gebracht en dat verschil was voor haar direct merkbaar. Bij onze stop in Ledigos heb ik haar rugpand wat anders afgesteld. Ze vertrok met zichtbare tegenzin, want de herberg waar Bas en ik blijven is een fijne plek. Maar ze is blij met voeten, haar afgenomen rugklachten en de nieuwe afstelling van haar rugzak. Ze loopt vandaag nog 6 km extra omdat ze op 15 augustus in Santiago wil zijn. Ik hoop dat ik haar een beetje geholpen heb die datum te halen.

Na het inchecken zoeken wij onze slaapplaats op. Het is een bedbunker: aan alle kanten afgesloten en alleen aan het hoofd- of voeteneinde (net hoe je er in kruipt) een gordijntje. Om 7 uur zitten ongeveer 15 pelgrims klaar voor het diner. Het is een drukte van belang, maar het eten is prima. Na het eten neem ik nog een espresso voor het slapen gaan en raak ik nog even in gesprek met Francesca uit Engeland. Bas schuift ook aan en tegen 10 uur zoek ik mijn box op. Het wordt een warme nacht. Het verblijf in de box wordt door Bas de volgende ochtend beschreven ‘als een kip in de oven’.