Over belofte maakt schuld, lopen voor iemand anders en pensionado-plannen

‘Maar hierover schrijf ik later meer’… dat zette ik in mijn verhaal over het ophalen van mijn Compostela, eenmaal aangekomen in Santiago. Toen ik dat vanmorgen las, bedacht ik me dat ik dat nog niet gedaan heb. Het wordt dus tijd die belofte in te lossen.

In 2024 liep ik met Bas, onze oudste, over de Meseta. We hadden veel plezier maar ook mooie gesprekken over Het Leven. Over terugkijken en dromen. Zoals zijn droom om het leven door te kunnen geven als vader. Hoe blij waren we dan ook toen hij begin 2025 kon vertellen dat hij en zijn Steffie in oktober 2025 een kindje verwachtten. Met het groeien van dat ongeboren leven groeide in mijn hoofd het plan om mijn Camino in 2025 ‘Vicarie Pro’ te lopen. En tijdens de uitzwaai-dag met onze kinderen en kleinkinderen heb ik dat bekend gemaakt. 

‘Vicarie Pro’ betekent letterlijk: plaatsvervangend voor. Op de camino betekent dit, dat je de camino loopt voor iemand die dat zelf niet, niet meer of nog niet kan. Bij het afhalen van je Compostela geef je dan aan voor wie je de camino liep en die naam krijgt ook een plaats op de Compostela. Maar ja, ik zou eind juli in Santiago arriveren, maar de uitgerekende datum van bevallen lag ergens in oktober. Ongeveer een week voor aankomst in Santiago stuurde ik Bas daarom een app met de vraag welke naam/namen ik op de Compostela zou laten zetten. Ik had een plan B: als de naam nog niet bekend zou zijn of nog niet vrijgegeven kon worden, dan zou ik er ‘Vita Nova’ (nieuw leven) van maken. Maar ik kreeg al vrij snel een app terug met daarin de namen. Uiteraard onder embargo tot na de geboorte. 

In het pelgrimsbureau in Santiago kreeg ik mijn Compostela uitgereikt. Toen ik aangaf dat ik ‘Vicarie Pro’ had gelopen, vroeg de vrouw achter de balie welke naam er op mocht. De tranen liepen over mijn wangen toen ze met prachtige letters opschreef ‘Vicarie Pro: Pepijn Pieter Erik te Loo’. Vernoemd naar beide grootvaders, wat een eer. 

Met mijn Compostela onder de arm liep ik op een wolk weer naar buiten. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik een volgend probleem had: want niemand mocht natuurlijk die Compostela zien vóórdat dat menneke geboren was. Maar… de Camino voorziet: mijn terugreis liep via Tilburg en daar moest ik een 10 minuten wachten op mijn aansluitende trein. Daarom met Bas geregeld dat hij naar het station zou komen zodat ik hem die Compostela kon geven. 

Pepijn Pieter Erik is geboren op 8 oktober 2025. Op dezelfde datum als zijn grote neef Abel Erik én op de trouwdag van ons. 

In september vorig jaar heb ik mijn collega’s bij de gemeente Berg en Dal laten weten dat ik op 1 juli 2026 de werk-rugzak definitief af ga doen. Die datum komt nu al snel dichterbij. Op 25 juni heb ik mijn laatste werkdag. Zondagmorgen 28 juni doe ik nog een kerkdienst in Markelo en diezelfde middag stap ik op de trein naar Parijs. Maandagmorgen reis ik door naar Saint-Jean-Pied-de-Port en op dinsdag 30 juni wandel ik op mijn gemakje de 8-9 kilometer naar Borda, een herberg in de Pyreneeën. De volgende ochtend ontwaak ik dan als fulltime pensionado! Ik volg de Francés tot Logroño en daar pak ik de bus of trein naar Léon, de startplaats van een camino die al een tijdje op mijn verlanglijstje staat: de camino Salvador tussen Léon en Oviedo. Een tocht van 120 kilometer door de Picos de Europa. Geen lange Camino, maar wel een uitdagende door het stijgen en dalen: het hoogste punt ligt op ongeveer 1600 meter. 

Vandaag (15 maart) ga ik mijn eerste trainingskilometers maken. Ik heb er veel zininin!