Over aankomen en weer doorgaan.

Van woensdag 30 juli tot en met donderdag 31 juli.

Gelopen van Melide naar Salceda (25 km) en Santiago de Compostela (28 km).

Woensdag: een dag die gewoon moet  

Een dag die er een beetje bijhangt: de dag vóórdat ik Santiago bereik. Er is ook niet heel veel over te vertellen. Galicië is ook vandaag een prachtig stuk Spanje.

Groen, bossen, hellingen en vergezichten. Maar toch vooral een dag die in de schaduw staat van de dag die daarna komt. Ik ben benieuwd…

Donderdag: ik ben er!

Wie denkt dat het rumoerig wordt op deze speciale dag, heeft het mis. Ook op de dag dat ik Santiago bereik is het in de ochtend heel stil op de Camino.

Ik heb heerlijk geslapen en verheug me op deze dag. Het beeld op de route verandert vanaf O Pedrouzo. In veel apps en gidsen begint daar officieel de laatste etappe. Wanneer ik het dorpje inloop, verschijnen de eerste groepen.

Veel jongeren, maar ook groepen met echte kleintjes, ik schat ze nog geen 10 jaar oud. Ze zingen dat het een lieve lust is. En net als bij mijn vertrek uit Sarria, valt de drukte me enorm mee.

Een kilometer of 6 vóór Santiago loopt de Camino over een heuvel, Monte do Gozo. Daar staat een beroemd standbeeld op het punt waar de pelgrims voor het eerst de kathedraal kunnen zien. Blijkbaar lette ik daar niet goed op, want ik heb het standbeeld niet gezien en miste ook dat uitzicht. Nou ja, volgende keer beter.

Omdat ik weet dat de wandeling door de stad langdradig kan zijn, maak ik kort voor Santiago nog een laatste stop om wat te eten en te drinken. En dan begin ik echt aan het laatste stukje van vandaag.

Eerst langs brede wegen, maar in de binnenstad door smallere straatjes en steegjes. Het is er druk met pelgrims en toeristen en het valt niet mee om met mijn rugzak door de drukte te laveren. Ik dreigde verkeerd te lopen, maar kwam net op tijd toch op het goede pad. Dan hoor ik opeens in de verte het geluid van een doedelzak. Ik loop door de poort waar hij staat te spelen en dan is daar het enorme plein voor de kathedraal.

Zonovergoten en vol blije mensen, waaronder ikzelf. Na 32 dagen lopen en 2 rustdagen sta ik heel en gezond op het Plaza del Obradoiro! Ik heb het geflikt! Het maakt me blij en dankbaar.

Ik zet een foto van mezelf voor de kathedraal in de groepsapp van de mensen met wie ik op 28 juni in St Jean startte. Er blijken er twee op een terras om de hoek te zitten! Dat is een fijn weerzien. Maar ik heb nog iets te doen: het ophalen van mijn Compostela. Daarover schrijf ik later meer.

Na een bezoekje aan de Huiskamer der Lage Landen wandel ik terug naar het plein voor de kathedraal. Om de één of andere reden ben ik er niet op mijn gemak. Ik ken het gevoel van andere grote steden. De drukte vliegt me aan en verstoort enorm de rust die ik voel als ik loop.  Misschien komt het ook wel omdat ik nog niet uitgelopen ben: morgen ga ik verder in de richting van Finisterra, het einde der wereld: het meest westelijke puntje van Europa. Wat zal die plek voor mij betekenen? Ik ga het ontdekken. Wordt vervolgd dus.