Van Burgos via Irun naar Lochem: over weerzien en terugkijken.

Vandaag begint mijn thuisreis. De bus uit Burgos vertrekt om half 11, dus ik heb alle tijd om te ontbijten en alvast mijn rugzak eens door te lopen op spulletjes die achter mogen blijven. Alles wat  je weggooit is mooi meegenomen, zullen we maar zeggen ;-) 

Mijn slaapplek ligt op nog geen tien minuten lopen van het busstation, dat is prettig dichtbij. En zoals bijna altijd in Spanje: die bus is er op tijd en vertrekt ook op tijd. Vier uur later komt de bus met twee minuten vertraging aan in het centrum van Irun. Ik heb die tijd gebruikt om wat te suffen en om nog een blog te schrijven. Het vinden van mijn slaapplek in Irun heeft even wat voeten in de aarde, omdat de toegang redelijk verstopt ligt. Maar eenmaal gevonden ben ik snel op mijn kamer waar ik mijn rugzak achterlaat om eerst maar eens wat te gaan drinken. Als ik rond kwart over drie op het terras wat te eten wil bestellen... is de keuken net gesloten tot half 8. Dan maar langs de supermarkt en daar wat te eten scoren. Bij mijn slaapplek is een plekje in de tuin waar je heerlijk kunt zitten. Als ik uitgegeten ben, ga ik even douchen en zoek ik mijn bed even op. Anderhalf uur later ben ik weer wakker. Ik slenter vroeg in de avond weer terug de stad in en zoek een plekje waar ik lekker kan zitten en wat kan drinken en eten. Het is er lekker levendig en dat is altijd lekker om naar te kijken, vind ik. Als ik terug op mijn kamer ben, kijk ik de wedstrijd tussen Frankrijk en Spanje op mijn telefoon. En daarna val ik vrij vlot in slaap. 

De volgende morgen gaat de wekker om 5:30 uur. Ik had mijn spulletjes al klaar gezet zodat ik zonder veel gedoe naar beneden kan. Daar spring ik even onder de douche en daarna pak ik wat te eten van het ontbijt dat al op tafel klaargezet is. Ze hebben koffie klaar staan in zo'n percolator die ik alleen maar op het gas hoef te zetten. Ik verheug me daar erg op, want zo'n koffietje is echt lekker vind ik. Maar... dan moet er wel genoeg koffiepoeder in zitten. En dat was even een tegenvaller. Maar niet getreurd: de wandeling naar het station van Hendaye is maar een dik kwartier en daar is het stationswinkeltje al open én die verkoopt lekkere espresso. De dag kan slechter beginnen. Het is al wel aardig warm, dus ik profiteer ook nog even van de luchtstroom van de airco terwijl ik de collectie van de winkel bestudeer. 

De treinreis naar Parijs verloopt soepel en even voor 12 uur loop ik Gare Montparnasse uit. Ik heb tijd genoeg om de afstand tot Gare du Nord te voet af te leggen. Dat komt ook goed uit, want de metro tussen Montparnasse en Gare du Nord ligt er voor een groot deel uit door werkzaamheden. Het is een wandeling van ongeveer zes kilometer waar je zo'n 80 minuten mee kwijt bent. Mijn Eurostar naar Nederland vertrekt om half drie, ook weer precies op tijd. De rit naar Rotterdam duurt zo'n drieeneenhalf uur. Die tijd gebruik ik om alvast wat te werken aan de dienst die ik zondag in Best ga doen. In Brussel heb ik trouwens nog even een schrikmomentje: van Parijs tot Brussel reed ik vooruit en na een stop in Brussel-Midi rijd ik opeens achteruit!! Dat heb ik hier niet eerder meegemaakt. De passagiers om me heen vertrekken geen spier, dus het zal wel goed komen. En dat doet het ook: de trein volgt tegenwoordig een iets andere route dan ik tot nu toe gewend was.

Na nog een stop in Antwerpen gaan we door naar Rotterdam en daar stap ik over op de trein naar Tilburg. Een cultuurshock overvalt me! In een rijtuig met nog geen 15 passagiers zitten vier mensen hardop te bellen en eentje te facetimen!! Wat een gekakel. In Frankrijk en Spanje is dat echt niet de gewoonte. In de TGV en de Eurostar wordt het zelfs omgeroepen bij vertrek, dat je telefoongesprekken moet voeren buiten de coupe, op de plek waar twee rijtuigen met elkaar verbonden zijn. Ik las in mijn vakantie dat NS met regels wil komen voor het plaatsen van een tas op de stoel naast je. Maar wat mij betreft gaan ze een einde maken aan het bellen in de trein. 

In Tilburg staat Taxi-Bas klaar om me op te pikken. Bij hem thuis staat Marrianne lekker te koken zodat we even later met vier volwassenen en één blije peuter aan tafel zitten. Vrij snel na het eten rijden Marrianne en ik terug naar Lochem. Onder het rijden wisselen we gezellig onze ervaringen van de afgelopen weken uit en voor ik het weet zijn we weer thuis. Daar zie ik hoe de schelp die ik vorig jaar in Santiago kocht tijdens mijn afwezigheid een mooi plekje in onze stoep heeft gekregen. En het weerzien met mijn eigen douche, mijn eigen bed én mijn eigen Guus doet me ook heel goed. 

En zo komt er een einde aan deze Camino. Het liep allemaal wat anders dan verwacht, maar dat maakte het niet minder mooi. En de ervaring in Zabaldika waar ik mijn plannen kon loslaten was goud waard. Het leuke is: tijdens de afscheidsceremonie in de herberg in St Jean wordt er altijd gezegd: 'als je plannen of doelen hebt, laat ze maar hier. Je hebt ze onderweg niet nodig.' Sommige mensen -zoals ik- zijn soms wat traag van begrip en komen er pas drie of vier dagen later achter dat dat echt waar is. Ik heb daarna gevierd dat ik de tijd, de gezondheid, de mogelijkheden én de vrijheid heb om te lopen, mensen te ontmoeten en te genieten van wat er is. Ik hoop dat ik dat 'vieren' nog een hele tijd vast kan houden, ook nu ik weer thuis ben en er natuurlijk ook dingen zijn die gewoon moeten gebeuren, ondanks mijn pensionering. 

Over een week of vijf rijden Marrianne en ik naar Saint-Jean waar we samen twee weken als vrijwilliger gaan werken in herberg Gite de La Porte Saint Jacques. En daarna is het plan dat we nog een paar weekjes door Spanje gaan reizen met onze nieuwe tent. Wie weet zitten daar ook nog weer verhalen in... 

Dankjewel voor het meelezen en graag tot zien!