Van Atapuerca naar Burgos: over veel geschreeuw en kleine porties.

Tja... je ligt op een slaapzaal met andere mensen. Soms tref je dan mensen die praten in hun slaap. Of mensen die nachtmerries hebben. Of mensen die snurken. Wat al die mensen gemeen hebben: ze hebben geen knopje om dat aan of uit te zetten. Wanneer je van dit soort geluiden geen (over)last wilt hebben, dan moet je zorgen voor goede oordoppen. Ik zweer bij mijn oordopjes waarmee ik in de nacht witte ruis 'luister'. Van mijn bovenbuurman die zo aan het zagen is. heb ik dus geen last. Ik slaap daar wel doorheen. Een italiaanse pelgrim heeft zich helaas niet goed voorbereid: hij heeft geen oordoppen. Dat is al niet zo heel slim, vind ik. Maar het wordt nog gekker: die man denkt dat je iemand kunt laten stoppen met snurken door kwaad tegen hem te schreeuwen terwijl je hard tegen de houten randen van de stapelbedden slaat. En met name dat slaan tegen dat bed dringt wel tot me door. Daar word ik wakker van. Daar houd ik dan weer niet van.

En ik moet eerlijk zeggen: zijn getier en geweld helpt. Ongeveer 5 minuten. En daarna gaat de zaagfabriek weer aan. Ik druk mijn oordopjes nog een goed aan en draai me letterlijk op 1 oor. En val gewoon weer in slaap. Tot die heetgebakerde Italiaan een half uur later nog harder begint te schreeuwen en nog nog harder op die bedrand slaat. En ik dus weer wakker word. Grrrrr.... Ik neem me heilig voor om bij een derde uitbarsting een stukje basisuitleg 'gedrag in een slaapzaal' en 'hoe bereid ik me voor op de camino' te geven. Gelukkig komt het niet zover. Ik hoor later die nacht nog iemand heel beschaafd met die snurker in de weer zijn. Nog iemand zonder oordopjes dus. 

Er is nog iets waar ik niet zo blij van word. Van die groep italianen zijn er een stuk of vijf die hun rugzakken leeghaalden toen ze arriveerden. Tafeltjes en vensterbanken werden in beslag genomen om alles uit te stallen. Helaas zijn ze niet zo slim geweest om dat allemaal weer in te pakken voordat ze gingen slapen. Dus... als om half vijf in de ochtend de eerste wekken gaat, jawel: van de groep Italianen, moet dat allemaal nog ingepakt worden. Met dank aan mijn oordopjes en de schitterende muziek die ik hoor (ahum) gaat dat gelukkig grotendeels lang me heen. Om zeven uur gaat mijn eigen wekker en wanneer ik mijn ogen open, is de hele herberg leeg. Wat een rust...

Rond half acht loop ik dorpje uit, op weg naar mijn eindbestemming voor vandaag: Burgos. Tevens eindpunt van deze camino. Wanneer je Atapuerca verlaat, gaat de camino voor een laatste keer (voordat je Burgos bereikt) omhoog. Het is allemaal niet heel steil, maar het is wel een moeilijk pad. Er liggen heel veel stenen: kleine en grote. De meeste liggen vast, maar niet allemaal... Goed uit je doppen kijken en geconcentreerd lopen. Ik vraag me oprecht af hoe die vroege vertrekkers hier gelopen moeten hebben in het donker... Het is bijna vragen om ongelukken. 

Het zonnetje is aangenaam aanwezig en ik loop lekker richting Burgos. In Orbaneja Riopico is -zo weet ik van vorige keren- een barretje waar je lekker kunt zitten en prima kunt eten. En dat is ook vandaag het geval. Met mijn bocadilla ei/ham, een kop koffie en een tonic installeer ik me op het terras. En daar zie ik ook Paul nog even terug: de boomlange Amerikaan die ik de tweede nacht (in Borda) getroffen heb. We hebben nog een leuk gesprek over gepensioneerd zijn. Hij is 69 en vindt het eigenlijk ook wel tijd om te stoppen. Hij vindt het alleen nog lastig om die stap ook echt te zetten. Daarom is hij oprecht geïnteresseerd in de vraag hoe dat proces voor mij gelopen is. 

Paul stelt me ook nog een leuke vraag over de intocht in Burgos. Hij heeft in de gidsjes gelezen dat die niet zo fraai is, maar dat er een omleiding schijnt te zijn die mooier is. Ik leg hem uit dat er inderdaad een 'shitty' en een 'minder shitty' manier is om Burgos binnen te komen. En dat er voor mensen van 65 jaar en ouder ook een 'gemakkelijke' manier is. Daar wil hij graag meer van weten. Dus ik leg hem uit dat je dan gewoon de 'shit'-route moet volgen tot het eerstvolgende dorpje waar je een bus kunt nemen voor de laatste zeven tot acht kilometer. Ik geloof niet dat hij de hint snapte.

Maar ik dus wel. Daarom pak ik mijn spullen voor de laatste kilometers tot aan het dorpje Villafría waar ik na een kwartiertje (net genoeg tijd voor een tonic) op de bus kan stappen richting het centrum. 

Later die middag nog een leuke samenloop van omstandigheden: ik wandel naar een terras in de buurt van de kathedraal. Er is een tafeltje vrij waar ik aanschuif. Aan het tafeltje naast me zit een stel die lekker aan een wijntje zitten. Even later komt er een wat ouder stel het terras op die aan het tafeltje aan de andere kant van dat eerste stel gaan zitten. Ik kan horen dat ze Nederlands praten. En ze moeten enorm hun best doen om hun eten en drinken te bestellen: zij spreken geen woord Spaans en de man van de bediening maar heel beperkt Engels. Maar als het gelukt is en ze opgelucht achterover gaan zitten, hoor ik de mevrouw van het eerste stel iets in het Nederlands tegen hun zeggen. Maar dat horen die andere twee niet. Waarop ik opsta en twee passen naar het eerste tafeltje zet en tegen hen zeg: 'anders gaan we ons er toch allemaal even mee bemoeien'. Lang verhaal kort: zij vragen me even bij hun aan tafel te komen zitten. Ze zijn met de camper onderweg naar Portugal en we wisselen wat reiservaringen uit. Heel gezellig. Tegen de tijd dat aan het derde tafeltje het eten bijna gedaan is, haal ik nog even een drankje voor mijn tafelgenoot en mijzelf. Als ik terugkom en langs dat oudere stel loop, zie ik dat haar bordje nog driekwart vol ligt. Dus ik zeg heel zachtjes tegen haar dat ze wel haar bordje leeg moet eten omdat ze anders geen toetje krijgt. Waarop ze zeer openhartig antwoordt dat ze wel zou willen maar door een maagverkleining niet meer kan. En dan blijkt ook de vrouw bij wie ik aan tafel zit een dergelijke ingreep ondergaan te hebben. Zo beland ik totaal onverwacht in een bijeenkomst van een lotgenotengroep op een terras in Burgos. De wereld is klein, zullen we maar zeggen. Zo klein als een... maag?

Ik heb die avond geen zin meer in de drukte van de stad, daarom besluit ik in het hotel te eten. Een gemengde salade als voorgerecht, een heerlijke dorade als hoofdgerecht en een ijsje toe. Daarbij een fles water en een fles witte wijn (die ik beide niet opgemaakt heb) en dat voor de stevige prijs van... € 19,00. Het is alleen jammer dat ik de enige ben die er zit te eten en dat de eetzaal niet uitblinkt in gezelligheid en warme aankleding. Nou ja, voor zo'n prijs kun je niet alles verwachten.

Op een terras naast het hotel rond ik deze Camino af met een espresso en een shotje whisky. Het was een mooie tocht!

Wat jullie nog van mij tegoed hebben, is het verhaal over de terugreis (geen cliffhanger dit keer: alles ging soepel) en een nabeschouwing op deze camino.

Tot later!