Van Castrojeriz naar Frómista. Over wel een ontbijt maar tja… en een vrolijk weerzien

Omdat ik de vorige nacht in Hornillos beroerd geslapen heb, trakteerde ik mezelf en Bas op een tweepersoonskamer in Castrojeriz. De herberg is nieuw en schoon en de bedden zijn prima. Maar wat ontbreekt is persoonlijke aandacht. Er was iemand die ons gistermiddag incheckte, maar dat is ook de enige keer dat we iemand van de herberg zagen. Ons ontbijt stond vanmorgen klaar, maar het was duidelijk dat dat gisteravond laat gedaan was. Hoe ik dat kan zeggen? Nou, heel simpel: als je om 6 uur gaat ontbijten en de koffie in de thermoskannen is kouder dan het pakje yoghurt dat bij je bord staat, dan weet dat er iets niet klopt. Wat ook niet fijn is: er staat een prachtige koelkast met flessen water, maar er zit een slot op zodat je water uit de kraan moet tappen. Juist op een warme dag als vandaag zou het heerlijk zijn om gekoeld water in je rugzak te hebben. Maar goed, waar niet is, verliest de keizer zijn recht.

Net buiten Castrojeriz ligt er een bult op de Camino met de prachtige naam Alto de Mostelares. In werkelijkheid is het gewoon een kilometer met een stijgingspercentage van 12% en daarna een daling met een percentage van 18%. We spreken af dat Bas zijn eigen tempo omhoog gaat en daar op mij wacht. Die ene kilometer kost mij 24 minuten, waar ik normaal ongeveer 5,5 km per uur loop. Maar ondanks die pittige stijging is het een prachtige wandeling. Boven aangekomen zit Bas op een bankje te genieten van het uitzicht. Na een korte rust lopen we verder. Bas vertelt hoe hij genoten heeft van de klim en het uitzicht boven.

Na 9 km komen we bij een herberg waar ik eigenlijk wel had willen slapen. In de Ermita de San Nicolás de Puente Fitero kunnen ongeveer 10 pelgrims overnachten. De herberg wordt bemensd door leden van een Italiaanse orde. Wat de plek zo bijzonder maakt, is dat elke avond de voeten van de pelgrims worden gewassen door de hospitalero. Zoals in het verhaal dat Jezus de voeten van zijn kameraden waste. Omdat het gisteren zo warm was én omdat je bij deze herberg niet kunt reserveren, durfde ik het niet aan om gisteren nog 9 km door te lopen. Ook al omdat ik de eerste nacht op de Camino niet best sliep.

In Itero de la Vega vinden we een supermarktje waar we een  bocadillo kopen. Bas is niet zo gecharmeerd van het droge Spaanse brood en vraagt of er smeerboter op mag waarvan de naam mij nu even niet te binnen schiet. Hij wordt aangekeken of hij hoorntjes op zijn hoofd heeft, maar krijgt desondanks zijn zin.

We lopen verder naar Boadilla del Camino. En dat valt eerlijk gezegd niet mee. Het is zo warm en de kleine vliegjes zijn prominent aanwezig. Het eerste meningsverschil tussen Bas en mij doet zich voor: hij wil minder zon en ik wil minder vliegjes. Halverwege is een plek waar we wat schaduw kunnen tanken. Ik ga er even met mijn rug tegen een boom zitten. In no-time hebben we een pleisterplaats gecreëerd waar 10 pelgrims even tot rust komen.

In Boadilla pauzeren we bij een bar. We zitten er heerlijk in de schaduw en het is er heel gezellig. Veel pelgrims blijven daar, maar wij hebben nog 6 km te gaan tot Frómista. Ik begin ondertussen wel vermoeid te raken, dus na een kilometer of drie gaan we nog even in de schaduw zitten. Dan is er nog een kleine omleiding te gaan omdat er een viaduct gebouwd wordt, maar dan zijn we er toch eindelijk. Bij het eerste terras een tonic en een wijntje en dan naar onze herberg. Vanavond slapen we weer in een snurkmuseum.

Als we op het eerste terras zitten, krijg ik een appje van Louisa (haar naam in Spaans) dat zij Cynthia weer gezien heeft. Wij zagen haar voor het laatst op onze eerste loopdag en vroegen ons de afgelopen dagen wel eens af hoe het met haar zou gaan. Ik stel voor dat we met ons vieren een drankje doen om 5 uur en dat ik Bas niet vertel dat Cynthia hier is.

Het inchecken in de snurkschuur gaat vlot. Bas wil daarna even naar het zwembad en nadat ik gecontroleerd heb of hij zijn vleugeltjes wel om heeft laat ik hem gaan. Zelf ga ik even op mijn bed liggen voor een schoonheidsslaapje. Om kwart voor 5 wandelen we richting het terras waar we Louisa zullen treffen. Cynthia komt 10 minuten later. Bas is aangenaam verrast wanneer hij haar ziet. We hebben een leuke tijd met ons viertjes en als het richting etenstijd gaat zoeken we een fijn terras bij een restaurant. In geen tijd is er een pelgrimsvergadering met 7 personen. Naast ons viertjes zitten 2 Fransen en een Canadese bij elkaar. Aan het tafeltje naast ons zitten 4 Duitsers. En iedereen praat met iedereen. Dit is de Camino zoals ik die graag aan Bas wilde laten zien. En het is duidelijk dat hij zich prima voelt in deze omgeving.

Tegen 10 uur melden we ons in onze herberg, waar vanaf 10 uur stilte moet heersen. Ik weet niet of dat ook echt gebeurde, want ik sliep om 10 over 10..