Van Lochem naar Vezelay. Over een blije kleindochter en een vreugdevol weerzien

Er is er één jarig hoera hoera… Dat kun je wel zien dat is Nora! En ze is écht jarig… met kadootjes, taart, visite. En natuurlijk met de eerste dagen op de Basisschool. Wat is ze blij met alles wat op haar pad komt deze dagen. Natuurlijk ontbreken wij niet op haar verjaardagsfeestje. En als we weer in Lochem zijn, wacht er nog een leuk klusje: het inpakken van de auto. Wanneer je al die spullen bij elkaar ziet staan, schiet vanzelf de vraag in je hoofd ‘gaat dat allemaal passen?’ Maar ook dit keer was het weer heel goed te doen. Er is nog genoeg ruimte voor allerlei onzindingen zoals een laptop en extra schoenen.

We zetten voor de volgende morgen geen wekker, want we hebben geen haast. Het maakt niet uit hoe laat we gaan rijden. Dus worden we wakker als we de slaap uit hebben en vertrekken we als we klaar zijn om te gaan. Het is half 9 als we afscheid nemen van Guus en onze straat uitrijden. We willen onze eerste reisdagen doorbrengen in Vezelay, dat is zo’n 700 kilometer vanaf Lochem. In principe kan dat in 1 dag, maar het hoeft niet. Als we ergens onderweg geen zin meer hebben, dan stoppen we gewoon en reizen we de volgende dag verder. Maar de reis verloopt voorspoedig en om kwart over 5 bereiken we de camping net buiten Vezelay. Een uur voordat we er waren, spraken we af dat we onze nieuwe tent opzetten, de bedden installeren en de rest de volgende dag doen. Maar bij de receptie hoor ik dat er die nacht geen kampeerplek met elektra is. Dat betekent dat we morgen moeten verhuizen en dus zetten we niet de nieuwe tent op, maar het trekkerstentje dat ik 10 jaar geleden voor het eerst opzette op deze zelfde camping. We lopen die avond het stadje in en natuurlijk is de kathedraal onderdeel van die eerste wandeling. Heel bijzonder om daar weer naar binnen te lopen. Het was deze week 10 jaar geleden dat ik hier met mijn rugzak stond om de pelgrimszegen te ontvangen. Nog altijd de meest bijzondere ervaring van al mijn dagen op de Camino die ik sindsdien beleefde.

Tien jaar geleden stond ik hier in mijn eentje, klaar om de eerste stappen te zetten. Nu staan we met zijn tweeën hier, klaar om de eerste gezamenlijke stappen te zetten op ons pensionado-pad. We sluiten deze reisdag af in hetzelfde restaurantje waar ik toen ook at. Gelukkig is veel nog hetzelfde.

De volgende morgen breken we ons tentje af en zetten de nieuwe tent op aan de andere kant van de heg. Dat verloopt allemaal soepel en vlot. Als we voldoende uitgerust zijn van die inspanning rijden we nog even naar een paar dorpjes waar ik tien jaar geleden sliep. Wat me toen 4 wandeldagen kostte gaat nu in een paar uurtjes voorbij. Om 1 van de herbergen te bereiken moeten we zelfs nog 900 meter te voet afleggen. Zijn we toch nog even echte pelgrims ;-)

Dinsdag rijden we naar het dorpje Noyers-sur-Serein. Het is een dorpje waar veel films zijn opgenomen omdat het zo’n schilderachtig plaatsje is. Het kost inderdaad weinig moeite om je in te beelden dat de jaren ’60 hier nagebootst kunnen worden. Zelfs de benzinepompen zien er nog uit zoals toen. Helaas vergeten we allebei wat foto’s te maken. Je zult er dus echt zelf heen moeten. We lunchen uitgebreid en heerlijk bij een Italiaans restaurantje en rijden daarna terug naar de camping. Onderweg scoren we nog wat te eten voor vanavond. 

Morgenvroeg pakken we de boel in en rijden we door naar Marsac, waar op Labalade een heuse ‘voiture de Pipo’ ons wacht. Inderdaad, ook daar sliep ik eerder: in 2019. Ik verheug me op het weerzien met Ruud, de Nederlandse eigenaar van deze Chambre d’hôtes.

We blijven daar tot zaterdag, dan rijden we door naar Saint-Jean-Pied-de-Port waar we maandag beginnen aan 2 weken werken als hospitaleros in de herberg waar ik eerder werkte en ook al twee keer overnachtte tijdens mijn tochten in 2025 en 2026.