Over pelgrims, priesters en een perrogrino

Van dinsdag 22 juli tot en met zondag 27 juli

Gelopen van Astorga naar Foncebadón (26 km), Ponferrada (27 km), Villafranca del Bierzo (23 km), Laguna de Castilla (25 km), Triacastela (23 km) en Sarria (18 km) 

Dinsdag: rozenkransring uitgelegt en een weerzien

Er lopen ‘opeens’ twee als priester geklede mannen op de Camino. Dat komt mooi uit, want Helen gaf me bij ons afscheid in Astorga een rozenkransring, maar ik heb geen idee hoe je die gebruikt. Wanneer ik naast 1 van de 2 priesters loop, vraag ik hem of hij op vakantie is, of aan het werk. Het is allebei: ze zijn met een tiental jongeren uit New York de Camino gestart in Léon. Ik laat hem de ring zien en hij vertelt me hoe het in zijn werk gaat. Weer wat geleerd, al weet ik zeker dat ik op internet nog eens na moet zoeken hoe het precies werkt. De dag leent zich heerlijk voor het genieten van het weer en het prachtige landschap.

Wanneer ik Foncebadón binnenloop, zie ik tot mijn verrassing de Nederlandse Laura op een terras zitten. Het is een even vrolijk als kort weerzien: Laura loopt nog een stukje door en voor mij zit de dag erop. Het gaat gelukkig goed met haar.

Woensdag: Nederlandse dag en Cruz del Ferro

De dag begint vroeg voor mij: het is nog donker als ik de herberg verlaat. Mijn hoofdlampje verlicht het pad dat voor me ligt. Het weer is typisch voor de herfst in Nederland: er staat een stevige wind, het is wat mistig en het is kil. Als ik na 2 km het Cruz del Ferro bereik, zijn vooral mijn vingers hartstikke koud.

Toch ben ik blij dat ik er zo vroeg bij ben: om 6:45 is er niemand in de buurt als ik mijn steentje bij al die andere leg en deze tekst uitspreek:

U die ik God noem,

Ik sta hier op deze plek van steen en ijzer, waar zovelen vóór mij hun pad onderbraken om even niets te moeten, behalve neerleggen wat zwaar was om te blijven dragen.

In mijn hand een steentje — niet groot, maar zeker niet gering. Het vertelt een verhaal – U kent de woorden

Van iets wat op mijn hart ligt, van een verlangen, een losgelaten verwachting.

Hier leg ik het neer, bij dit kruis op de berg, te midden van zoveel andere tekens van hoop en overgave. Niet om het te vergeten, maar om het toe te vertrouwen aan de Weg zelf.

Aan U.

Laat mijn handen leeg zijn, zodat mijn hart ruimte krijgt. Laat mijn voeten verder gaan, met meer lichtheid,

Amen.

Een minuut of tien later komen er andere pelgrims aangelopen en besluit ik mijn weg te vervolgen. Ik verheug me op de foodtruck die even verder staat, zodat ik mijn vingers kan ontdooien aan een beker warme koffie. Helaas: foodtruck is vandaag gesloten. Gelukkig begint de zon zich wel te melden en dat levert hele mooie beelden op. En warme vingers.

In El Acebo de San Miguel heeft de eerste bar een terras dat gedeeltelijk in de zon ligt. Ik ga naar binnen om mijn ontbijt te bestellen en de man achter de bar hoort dat ik Nederlands ben. Dat komt doordat hij met een Nederlandse vrouw getrouwd is. Tussen Spaanse lekkernijen als bocadilla en empanada staat er daarom ook boterkoek in de vitrine.

Die kans laat ik niet lopen: mijn ontbijt wordt uitgebreid met boterkoek. Als ik lekker in het zonnetje zit te genieten, stopt er een auto waaruit twee volwassenen en drie kinderen tussen 6 en 10 jaar rollen. Ik eet mijn inlegzolen op als dat geen Nederlanders zijn. En ja hoor, als ze langs het terras lopen, hoor ik de heldere kinderstemmetjes die mijn vermoeden bevestigen. Ze slenteren het stadje in en even later ga ik ook weer verder. Wanneer ik ze bijna ingehaald heb, gaat er een deur van een herberg open en stapt Laura naar buiten. Op ons ‘hé, jij hier?’, reageert van de kinderen met ‘hé, dat zijn Nederlanders!’ Laura blijft vandaag in dit dorpje, ze kan een rustdag gebruiken. Aan het einde van het dorpje staat een aardig kerkje waar ik even naar binnen wil. Wanneer ik rechtsom gelopen ben en bij de ingang kom, staat het Nederlandse gezinnetje daar ook. De kinderen hebben volop vragen aan die rare Nederlandse man die honderden kilometers met zijn rugzak op aan het lopen is. Ik vraag één van hen een stempel in mijn paspoort te zetten. Zelf zet ik er de datum bij: 24-7-2025. Dan volg ik het pad verder omlaag. Wanneer ik een uur later via de mooie brug over de Meruelo het dorpje Molinaseca inloop, komt datzelfde gezinnetje vanaf de andere kant aanlopen. We kletsen even wat en één van de kinderen zegt tegen ma dat ze nog iets tegen mij moet zeggen. ‘Oh ja, je schreef bij de stempel in het kerkje 24-7 als datum, maar het is vandaag de 23e’. Die kinderen waren beter bij de tijd dan ik.

Vandaag tref ik ook nog een bijzondere pelgrim: een Perrogrino. Dat is een perro (hond) die de Camino loopt. Met een eigen schelp. En een eigen rugzakje. Het is grappig om te zien hoe dat beestje, als ze los mag lopen, als vanzelf in de schaduw loopt waar ze dat maar kan.

Donderdag: opnieuw herkenning

Een heel vlakke etappe vandaag. Soort van stilte voor de storm; alsof de Camino even de adem inhoudt voor wat komen gaat. Wel weer intens genoten van het landschap. Wat is Spanje toch een mooi land. Wanneer ik in een dorpje wil stoppen bij een barretje voor een koffie en wat te eten, hoor ik veel stemmen in de bar. Daarom check ik eerst het terras maar even, dat om de hoek ligt. Wat een geluk: daardoor tref ik Bridget weer, die net op het punt staat verder te lopen. Zij heeft drie nachten in een klooster nabij Astorga geslapen. Haar scheenbeen is nagenoeg pijnvrij, maar ze loopt wel zonder rugzak: die wordt door een bezorgservice afgezet bij haar slaapplaats voor de komende nacht.

Vrijdag: venijn in de staart

Over deze dag kan ik kort zijn: mooie dag, maar wat een klim op het eind! In de laatste 7 kilometer gaat het 600 meter omhoog. Dat is echt niet leuk! Dit is geen wandelen, maar geitenpadtherapie. Lopen op het vlakke en in afdaling gaat me goed af, maar ik ben geen klimmer. Maar goed, aan alles komt een eind, dus ook etappe kan ik weer bijschrijven.

Zaterdag: opnieuw kruisen onze wegen

Gisteren stopte ik 2 km onder de top, dus ik begin de dag met een stukje klimmen. Het steilste deel had ik gisteren gelukkig. In O Cebreiro stop ik voor een ontbijt en als ik weer verder loop heeft de Camino iets prachtigs voor mij: uitzicht op de bovenkant van de wolken. Indrukwekkend.

In Triacastela stop ik. Als ik gedoucht heb en mijn wasje gedaan is, ga ik naar een terras voor een drankje en een lunch. Bridget komt aanlopen en gaat even bij me zitten. We hebben een mooi gesprek over haar plannen voor de toekomst: ze overweegt een religieus leven te gaan verkennen. Ze vertelt ook dat er die avond een mis is om 19 uur. Wanneer ik tegen die tijd de herberg uitloop, komt zij net voorbij gelopen. Maar, ze loopt niet de richting van de kerk op. Ze zegt dat de mis verplaatst is. Ik sluit me maar bij haar aan. Soms moet je gewoon volgen op de Camino. Benieuwd waar we uitkomen. Dat is dus in de tuin van een herberg. En daar tref ik een groepje jonge mensen uit de VS én de twee priesters die hen begeleiden. Ze dragen een mis op in de openlucht en ik sluit aan. Wat me nog wel even bezighoudt: toen de ene priester me uitlegde hoe die rozenkransring werkte, heb ik verteld dat ik niet Katholiek ben. Ben benieuwd hoe dat gaat bij de eucharistie. Gelukkig biedt hij me de hostie aan en neem ik die zonder aarzelen aan.

Zondag: het venijn zit nu eens in de kop

Direct na het vertrek gaat de Camino omhoog…. Grrr… ik houd daar niet van. Gelukkig loop ik vandaag maar 18 km en houdt het klimmen op na een kilometer of vier. Daarna heerlijk gelopen tot Sarria. In dit stadje beginnen veel mensen hun Camino omdat het vanaf hier nog 110 km tot Santiago is. Dat is genoeg om in Santiago de officiële erkenning als pelgrim te krijgen. Het is verrassend rustig in het stadje. Stilte voor de storm?