Over een vroeg vertrek en een late aankomst

Vrijdag 27 juni 2025.

Wat ik vandaag deed

Een reisdag: Eindhoven – Bilbao per vliegtuig, Bilbao – Irún per bus, Irún – Hendaye per trein, Hendaye – Bayonne per trein en Bayonne – Saint-Jean-Pied-de-Port per trein.

Om half vijf gaat mijn wekker. Ik zou willen dat ik kon zeggen: na een heerlijke nacht slapen. Helaas is de werkelijkheid anders.  Maar toch sta ik vlotjes naast mijn bed. Het inchecken is een lastig momentje: ik moet mijn rugzak als ruimbagage meegeven. ‘Partir c’est mourir un peu’ zeggen ze dan in Frankrijk. En zo voelt het ook wel een beetje. Stel je voor dat je rugzak op een heel ander vliegveld terecht komt. Wanneer ik door de beveiliging ben heb ik zeeën van tijd… wachten maar.

We vertrekken keurig op tijd en de vlucht duurt maar 1uur en 35 minuten. Vóór 9 uur sta ik al bij de bagageband te wachten. En daar verschijnt hij bijna als eerste op de band… mijn rugzak! Het voelt als een kleine hereniging. Met mijn zakmes bevrijd ik hem liefdevol uit zijn cocon van huishoudfolie. Klaar voor onze gezamenlijke reis.

De bus vanaf het vliegveld stopt dit keer middenin Bilbao, dus ik heb een kwartiertje te lopen naar Bilbao Intermodal, het grote busstation. Ik heb ruim de tijd om een ontbijtje te eten in een barretje.

En als ik daarna op het busstation ben, heb ik ruim de tijd… dus wacht ik maar.

Wanneer de bus voorrijdt, leg ik mijn rugzak in het bagageruim en zoek mijn plaats op. Net voordat de bus vertrekt, schiet er een man door de achterste ingang naar binnen en gaat direct het toilet in. Ik denk dat we een zwartrijder aan boord hebben. Als we een 10 minuten aan het rijden zijn, komt hij tevoorschijn en loopt naar het achterste deel van de bus. Blijkbaar is daar een plek vrij. Zou hij ooit een kaartje gekocht hebben? De bus is keurig op tijd in Irún. De zwartrijder stapt daar ook op zijn gemakje uit. Dan is er een soort stadslijn die tot Hendaye rijdt. En als ik daar ben, heb ik zeeën van tijd. Wachten maar.

De trein naar Bayonne is van hetzelfde laken een pak. En ook daar moet ik wachten op mijn laatste trein. Door een technisch probleem vertrekt die een kwartier te laat en dus ben ik wat later in St Jean. Vanaf het station weet ik gelukkig de weg nog naar mijn herberg. Het weerzien is hartelijk. Ik krijg de VIP-room (de vrijwilligerskamer waar ik twee weken sliep toen ik vrijwilliger was daar). Maar ik voel direct al dat het eigenlijk niet mijn plek is. En dat staat helemaal los van de vrijwilliger die er nu is, want dat lijkt me een geschikte vent. Dit keer ben ik pelgrim en wil het liefst mijn lotgenoten treffen.

Karin heeft heerlijk gekookt en we eten met z’n viertjes. We praten elkaar bij en genieten van het eten. Na het eten check ik even of er nog een pelgrimsbed vrij is. En dat is gelukkig zo. Daarom vraag ik of ik een stapelbed mag gebruiken. En zo ontmoet ik mijn eerste ‘familieleden’: Artem uit Kazachstan die al 19 jaar in Spanje leeft, Roberto uit Italië die de komende vier jaar in Strassbourg woont en werkt, Rachel uit Engeland die haar baan in de VS opzegde en na de Camino in Dubai gaat werken en tenslotte Evelyn uit Korea die rond haar 17e met haar ouders naar Canada vertrok en nu weer in Seoul woont en werkt. En Erik uit Lochem die in Groesbeek werkt. Verschil moet er zijn, nietwaar.

Voor ik ga slapen wandel ik nog even naar de kerk om een kaars aan te steken voor mijn Camino. En eentje ter nagedachtenis aan mijn zwager voor zijn 25e sterfdag.  Daarna klim ik mijn stapelbed in, in de hoop dat het een goede nacht zal worden.

Daar kun je best even mee zitten…