Over warme dagen en warme mensen

Zondag 29 juni tot en met woensdag 2 juli.
Vier dagen vol hitte, heiligheid, hoop en een tikje hufterigheid.

Ik liep van Roncesvalles tot Larrasoaña (27 km), van Larrasoaña tot Zabaldika (8 km), van Zabaldika naar  Uterga (23 km) en van Uterga naar Estella (28 km)..

Ondanks de drukte in de herberg van Roncesvalles heb ik prima geslapen. Om 6 uur, als de gregoriaanse zang begint, ben ik al gedoucht en aangekleed. Het ontbijt heb ik niet besteld, dus om kwart over 6 loop ik het dorp uit.

Als je daar wegloopt, heb je een moment dat je het pad vóór je over langere afstand kunt zien. Het lijkt alsof het pad volledig gevuld is met pelgrims. Later kom ik erachter dat het gewoon gezichtsbedrog was. Het is niet overdreven druk en dat is fijn.

Mijn herinneringen aan de bar in Espinal waar ik in 2020 een heerlijk extra ontbijt scoorde liet me het water in de mond lopen. Eenmaal daar aangekomen, was het een tegenvaller dat die bar niet meer bestaat. En een andere is er niet. Gelukkig had ik nog een broodje van gisteren dat ik in Orrison kocht. Om daar optimaal van te kunnen genieten, ging ik even op een bankje in het dorpje zitten. Toen ik weer door wilde lopen, kwam ik tot de ontdekking dat ik mijn hoed niet meer kon vinden. Die is waarschijnlijk in Roncesvalles achtergebleven. Tijdens een pauze bij een foodtruck gauw een mailtje naar de herberg gestuurd. Als hij gevonden is, wil er misschien een vrijwilliger daar dat ding meenemen naar Nederland.

In Zubiri stop ik voor een middagpauze met een flink bord eten. Dat ontbijt mis je dan toch wel. Als ik op het punt sta weer te vertrekken is het ongeveer kwart over 12. Mooie tijd om aan de laatste 7 km te beginnen.

Wanneer ik de laatste gesp van mijn rugzak dichtmaak, komen Roberto, Evelyn en Rachel aanlopen. Evelyn blijft in Zubiri, Roberto en Rachel hebben een herberg in het eerstvolgende dorpje en ik ga dan nog 1 dorp verder. Dus ik zet mijn rugzak weer op de grond en ga weer lekker zitten. Het wordt gezellig: Rachel heeft last van schuurplekken op heup en schouder, dus ze loopt schoonmaaksponsjes en plakband om die schuurplekken wat te ontzien. Spongesister is haar nieuwe bijnaam.

Roberto heeft ook wat spulletje gekocht en daar zit een nagelschaartje bij. Rachel vraagt direct of ze die even mag gebruiken en even later draait ze zich even om en knipt ter plekke haar teennagels. Daarna veegt ze dat schaartje even langs haar broek om hem te reinigen en geeft het schaartje terug aan Roberto. Ik zie zo’n scène niet gauw op een terras thuis gebeuren. Maar de Camino kan verrassend zijn.

Roberto verwachtte bij aankomst dat ze een minuut of twintig zouden pauzeren. Anderhalf uur laten komen we weer in beweging! Italianen en tijd… we lopen met zijn drietjes weg, maar als de weg wat steiler omhoog gaat, laat ik hen gaan. Op de splitsing waar zij afslaan spreken we elkaar nog even. En dan loop ik de laatste kilometers naar mijn herberg.

Bij de herberg hebben ze een hond. De bouwtekening was waarschijnlijk van IKEA, zoals dat beestje erbij ligt.

Gauw gedoucht en een wasje gedaan. Ik heb een bed op een kamer waar 4 stapelbedden staan, maar er zijn maar twee gasten voor deze kamer. Wel zo rustig.

Op maandag heb ik een soort rustdag: ik loop maar 8 kilometer. Mijn bestemming voor vandaag is de herberg van de Zusters van het Heilig Hart in Zabaldika. Het is een herberg waar je niet kunt reserveren, dus op tijd zijn is belangrijk. Ik hoorde er goede verhalen over en wil er daarom graag heen. Als ik tegen half 11 de steile klim naar de herberg voltooid heb, staat er nog maar 1 rugzak bij de deur. Zeker een bedje dus. Ik kijk even rond in de kerk en beklim natuurlijk ook de toren om de klok te luiden. Helaas mag het maar 2 keer per persoon.

Tegen 13 uur zijn er een stuk of 7 pelgrims, en in verband met de hitte wachten ze niet tot 14:30 met inchecken. Daarna is het douchen, wasje doen en ophangen en dan even heerlijk liggen. Om 19:30 eten we gezamenlijk: we zitten met 11 mensen aan tafel, plus de vrijwilligers. Om 20:30 verzamelen de pelgrims die dat willen zich in de kerk voor een korte viering. Ieder noemt zijn naam, we luisteren naar een lied. Dan lezen we (in drie talen) het verhaal waarin de Eeuwige tegen Abraham zegt dat hij moet gaan. Dat de Eeuwige hem zal zegenen en dat hij voor anderen tot een zegen zal zijn.  Daarna krijgt ieder die dit wil de mogelijkheid wat te delen over zijn of haar ervaringen op de Camino en over de vraag waarom je de Camino loopt.

Door drie pelgrims wordt dan de tekst van de zegen in die talen uitgesproken. We sluiten af met Psalm 121: ‘ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn hulp komen?’ En luisteren dan nog naar een Taize-lied: bless the Lord my soul.

Ik ben blij dat ik de keuze maakte hier te overnachten!

Dinsdag belooft een warme dag te worden. Om kwart over 6 loop ik daarom de ochtend in. En ik ben niet de eerste, die vertrokken om 5 uur al. De afdaling van Zabaldika terug naar de Camino is er eentje waar je wel de gedachten bij moet hebben. Eenmaal in Pamplona stop ik alleen voor een koffie en een broodje en daarna ga ik zo gauw mogelijk de stad weer uit. Een kilometer of 5 voor mijn einddoel van dag, bereik ik de alto del perdon: de berg van vergiffenis. Ik heb het geluk dat ik een minuut of 5 helemaal alleen daar ben. Dat geluk heb je niet vaak, omdat er ook veel dagjesmensen komen: je rijdt er met de auto makkelijk heen.

De dan nog resterende kilometers gaan vooral omlaag. Dat voelen je knieën ook.

Het avondeten in de herberg is een bijzondere beleving. We zitten met 8 mensen aan een lange tafel. Twee mensen uit Brazilië tegenover mij en een Amerikaans gezin met 2 jonge dochters (ik schat 12 en 15 jaar oud) die samen met (denk ik) de broer van de vader lopen. Die broer zit naast mij, maar hij gaat zo duidelijk met zijn rug naar mij toe zitten, dat communicatie nihil is. Buen Camino dan maar.

Ik heb hier bij aankomst gevraagd om een privekamer en dat geeft me de kans op een rustige nacht met veel slaap.

En dat lukt! Wel grappig; ik word een keer wakker als het nog donker is. Ik heb het gevoel dat ik al uuuren geslapen heb, maar het blijkt pas 23:30 te zijn. Welterusten dus maar weer.

Om 6 uur vanochtend stond ik vertrekklaar aan het ontbijt. Ik ga vandaag 28 km lopen dus ik wil graag op tijd weg. En dat lukt. Het is vandaag wat minder warm en er zijn zelfs een paar momenten dat ik wat spatjes water voel. Regen zou ik het niet willen noemen. Ik kom zelfs nog in een schoolklasje terecht

Het lopen gaat me goed af. De warmte gaat later op de dag wel meedoen, maar dan zit mijn dag er al bijna op. Mijn caminofamilie met wie ik startte in St Jean slaapt vannacht op 1 na in dezelfde herberg. Het is echt leuk om hen weer te zien. We gaan gezamenlijk eten en wisselen praatjes en pijntjes uit.

Over dat laatste gesproken; ik heb nergens last van! Natuurlijk aan het einde van de dag moe enzo, maar ik heb al mijn pijnstillers nog. Ben daarin wel een geluksvogel, want de meeste van mijn familieleden lopen te kraken.

Ik begin er lekker in te komen. Elke dag doe ik vroeg in de ochtend een kort ritueel met een lied dat me dierbaar is en een gebed dat ik maakte voor ik vertrok. De afgelopen dagen stonden vooral nog in het teken van de warme voorblijven en aankomen op de plek van bestemming. Ik vertrouw erop dat ik de komende dagen nog meer ga landen op de Camino en ben benieuwd wat ik nog tegen zal komen.