Van Estella naar Los Arcos: over een gewijzigd plan en een extra luchtje

Mijn wekker ging om kwart voor 7. Het voelde goed om weer een lopende pelgrim te zijn. Spierpijn is bijna weg, alleen m’n knieën vinden (steil) afdalen nog niet fijn. Met twee yoghurtjes achter de kiezen was het ontbijt gedaan. Dat komt later wel.

Ik ging op pad met het idee dat ik vandaag een kleine 10 km zou lopen. Kort na Estella zijn er twee ‘monumenten’ op de route: de eerste is de smederij in Ayegui waar prachtige souvenirs van hergebruikt ijzer te koop zijn. Het vervelende is alleen dat je alles wat je koopt zelf mee moet nemen. Maar goed, in september zijn we opnieuw in de buurt. En dan met auto. Dat biedt perspectief.

Even na Ayegui volgt dan ‘de wijnfontein’ van Irache. Op dit vroege uur op zondagmorgen is daar nog niet veel te beleven.

Het lopen gaat eigenlijk wel lekker. Ja, het is warm in Spanje en het is een geliefd onderwerp onder pelgrims. Maar eerlijk gezegd… ik ben er wel klaar mee. Ga dan op IJsland lopen ;-)

In Azqueta is een bar open… ontbijt! En als ik het terras oploop, herinner ik me van vorig jaar dat er een Nederlandse eigenaar is. En als ik onze driekleur naast de deur zie wapperen, weet ik het zeker.

Met een heerlijk ontbijt van jus, koffie, een bruine boterham en een yoghurtje installeer ik me op het terras. Even later volgt een tsunami van Nederlanders. Acht mensen die een georganiseerde reis naar Burgos lopen. Ik hoor dat ze vandaag naar het eerstvolgende dorp lopen. Hm… dat was ook mijn doel. Maar zo’n enclave vind ik toch een dingetje. Bovendien, het is nog geen 10 uur en om nou de hele dag in een piepklein Spaans dorpje te zitten… Daarom besluit ik nog 12 kilometer verder te lopen, tot Los Arcos.

Een paar kilometer vóór mijn slaapplek is er een schaduwrijke plek met een paar bankjes. Goed genoeg om nog even te zitten en de rugzak af te leggen. Er komt een Duits stel aangewandeld die ik gisteren in Estella even sprak op een terras bij het busstation. Ze gaan ook even zitten en draaien beide een sigaret. Als die aangestoken is, ruik ik niet alleen tabak. Op mijn vraag of dat klopt, antwoordt hij dat hij hem uitmaakt als ik er problemen mee heb. Die heb ik niet, maar ik ben gewend dat de Nederlanders met die spullen rondlopen :-D

Op een plein in Los Arcos zoek ik later die avond wat te eten. Kipstukjes met frites en een gemengde salade. De vrouw die het eten afgeeft wil me twee bestekjes geven. Maar een gezonde Hollandse jongen kan dat allemaal in zijn eentje aan.

Tot de volgende keer!